Viruset e dashurisë

NoThInG · 06:32 PM

Viruset e dashurisë...!

Përditë ndeshemi me një fakt të pakundërshtueshëm sa të nevojshëm, po aq edhe problematik. Që nga krijimi i njerëzimit e deri më sot nuk ka formula të sakta për këtë “virus”, që është kaq i domosdoshëm sa ajri dhe uji. Por jo, shpesh përkufizohet se ajo është ajri dhe uji, jeta vetë.
Do të thoni cili është ky “virus”? Mos është H5N1? Një virus ky i kohëve moderne? Jo, në asnjë mënyrë, ai është po aq i lashtë sa edhe vetë jeta. Ishte pikërisht Adami ai që e krijoi, njeriu i parë mbi tokë, ai e mbarti këtë virus dhe e trashëgoi në gen te çdo pasardhës deri te ne. Që do të thotë se ky “virus” do të asgjësohet bashkë me zhdukjen e njeriut.
Besoj se tani është mjaft e qartë se për çfarë “virusi” bëhet fjalë. Ky e ka emrin “dashuri”.
Mijëra përkufizime kanë thënë miliarda njerëz, ata që sot nuk janë e nga ata që vazhdojnë t’i thurin himne. Por shpesh lind pyetja se a është dashuria diçka e kuptimtë?!
Homeri ka thënë: “E njëjta frymë hyjnore që një perëndi fut te heronjtë, ashtu edhe dashuria, si një dhuratë e hyjnive, futet te ata që dashurojnë”.
Dashuria është një kompleksitet më vete. Është aq e ndjeshme, po aq dhe e mistershme “Vetëm ata që dashurojnë janë të gatshëm të vdesin dhe jo vetëm burrat, por edhe gratë”. Po aq sublime, po aq edhe heroike.
Në kompleksitetin e saj fjala apo ndjenja e dashurisë mund të duket e pakuptimtë. Por, po ta ndiesh e ta jetosh, nuk mbetet më fjalë me probleme. Shumë shkrimtarë kanë shkruar mijëra fjalë për ndjenjën që të fal ajo, mijëra këngë i janë thurur. Ajo është Perëndesha midis njerëzve, por jo vetëm e tyre, ajo ekziston edhe te kafshët, te stinët, te gjithçka. E pakuptimtë mund t’u duket atyre që e njohin si teori, por nëse ndien dhe fal dashuri, atëherë ajo jo vetëm që nuk është e pakuptimtë, por i merr të gjitha ngjyrat e të kuptueshmes.
Seneka thotë: “Edhe stinët e vitit, në ndërrimet e tyre, janë përplot me të dyja këto dashuri dhe kur elementet e kundërt i nxehti apo i ftohti, i thati apo i njomi bien nën ndikimin e dashurisë, e cila harmonizon dhe i bashkon ato çmendurisht”.
Kur i lexojmë këto rreshta vërtet na duken më të vështira, por është ndjenjë hyjnore, ashtu si Perëndia, as nuk shikohet e as nuk preket, por vetëm ndjehet, lind në shpirt dhe aty jeton deri në vdekjen e shpirtit (nëse vdes).
Të flasim për dashurinë do të duhej universi i tërë që të shërbejë si fletë, njeriu si muzë, ndjenja si melodi. Askush nuk mund të thotë: “Turp, ç’është kjo dashuri!” Edhe vendet nën diktaturën e paragjykimeve, sepse të gjithë lindin me dashurinë në shpirt.
Parmendini thotë: “...para gjithë perëndive, krijoi Dashurinë”.
Edhe Shqipëria është një nga vendet që jeton nën ndikimin e këtyre paragjykimeve. Kanë jetuar në jehonën e thirrjeve të dlirësisë së femrës, e cila duhej të ishte e respektueshme, e paprekshme, e virgjërisë së mendimeve. Një femër që të ishte femër në kuptimin e plotë të fjalës, duhej që të mos kishte lidhje me asnjë mashkull, se ajo që kujdesej për shtëpinë, që dinte të gatuante, të qepte, e mira e të mirave ishte të mos dilte nga shtëpia, kjo ishte ideale. Ishte “moda” e mbulimit të gruas, se “askush nuk e shikon gruan time”.
E modës ka qenë edhe fejesa në djep, ku prindërit e çiftit të ardhshëm për një arsye a një tjetër, jepnin fjalën se, kur të rriteshin fëmijët e tyre, ata do të lidhnin krushqinë. Majft vajza e mjaft djem kanë rënë viktimë e këtyre metodave. Sepse jo vetëm që nuk u lejohej ta kundërshtonin këtë vendim, por ndjeheshin të dënuar pasi kundërshtimi i njërës palë, do të thoshte fyerje dhe kjo gjente shpagim në vënien e nderit në vend. Sa e sa Romeo e Zhuljeta ka në botë, sa e sa ndjenja të ndrydhura nga “regjimet diktatoriale”, sa e sa pendime, vuajtje shpirtërore, vuajtje nën zë, pa lot, mallkime, ëndrra të çjerra...
E pse të gjitha këto? Veçse nga një mendim prapanik të quajtur “pastërti”. Po a mund të mësosh zogun brenda kafazit të fluturojë, ku ai ka lindur në qiell të pastër, i lindur për të fluturuar? Ashtu edhe dashuria ka lindur për të jetuar, ka lindur për të adhuruar.
Po a këndon zogu në kafaz?! Po a mund të jetojë dashuria e urdhëruar?! Atë kurrë nuk mund ta burgosësh, asnjëherë s’mund ta lidhësh me zinxhirët e Prometeut, ajo ka për t’i hapur karrikatorin sipër saj, mund ta shkarkosh, por asnjë plumb nuk ka për ta zënë. Kanunet më të forta janë përpjekur ta ndalojnë, por kanë zgjedhur vetëflijimin, dashurinë në botën tjetër, atje ku askush nuk i paragjykon, atje ku bota e dashurisë triumfon.
“Ah, sikur të isha djalë!”, thotë Haki Stërmilli dhe vdekja nuk do ta merrte po të mund të jetonte dashurinë. Bardha e Temalit e Pashko Vasa thotë: “... Dashuri!... Ç’je ti, pra që arrin të përmbash në veten tënde të gjitha fuqitë e natyrës? Prej teje, frikacaku bëhet shpeshherë hero, injoranti i ditur, burri hijerëndë e serioz, fëmijë dhe vasha e brishtë, që dridhet nga zhurma më e vogël e natës mëson të përballojë vdekjen me trimëri e të mos trembet fare nga varri i ftohtë!...”
Të gjitha këto a janë fakte të pakundërshtueshme se pa dashuri bota mund të jetojë, se ajo duhet të jetë e lirë që i riu të mund të dijë e të zgjedhë “tru larë”?
Dashuria është shpirti, i vetëm mekanizëm i pakomandueshëm nga njeriu “ujk”. Asnjëri s’e di kodin e tij, është i padeshifrueshëm. Jeton në zemër, komandohet nga shpirti, jetohet nga njeriu.

**PoiSoN_GirL** · **Titulli: Viruset e dashurisë -** 03-01-2008, 06:42 PM

Jeton në zemër, komandohet nga shpirti, jetohet nga njeriu.
shume postim i kendshem