Një jetë na lidhi të dy dhe ajo jetë na ndau sërisht,e ndoshta një ditë do të na bashkojë prapë ose kurrë më s'do na vëjë përballë njëri-tjetrit.Sido që të jetë ishte një periudhë që na bashkoi dhe na ndau,na gëzoi dhe na trishtoi,na dha kënaqësi dhe dhimbje dhe u mbyll duke na lënë kujtime të mrekullueshme por edhe të dhimbshme.Edhe pse gjithçka mund të ketë marrë fund zemra ime prapë ty të ndien dhe të do shumë.Asaj i mungon shumë,ashtu si edhe syve të bukur.Çdo pjesë e qënies time e ndien mungesën tënde.Zemra,ashtu si dhe syri,pikon lotë duke kujtuar me mall çdo sekondë që kaloi me ty.Çdo sekondë,çdo minutë,çdo orë që për të bën një jetë të veçantë dhe magjike.Çdo shpresë që do të shuhet vetëm atherë kur ajo të të harrojë përgjithmonë.Dhe është e dhimbshme të jetosh në një mënyrë të tillë,sepse të lëndon më shumë se çdo gjë tjetër.T'i merr minutat pak e nga pak duke mos të lënë ta shijosh jetën,ashtu siç ke bërë deri një çast më parë.Dhe më e keqja është se ndiej se ti ndien për mua dhe vuan ashtu si edhe unë.Por ç'vlerë ka kur s'mund të jemi pranë njëri-tjetrit.Ç'vlerë ka kur se shprehim dot atë që ndiejmë.Në fund të fundit kështu është jeta dhe duam apo s'duam ne duhet ta pranojmë,edhe pse na lëndon.Ajo do të na përplasi nëpër cepa akoma dhe më të errët dhe ne duhet të përballemi me to,e jo t'i anashkalojmë e t'i largohemi.
Ndoshta do të vuaj,por do të ndriçojë edhe në zemrën time një ditë dielli,për të më sjellur gëzim e lumturi.


dt 02/02/07